เรื่องเล่าจากบก.

เรื่อง เลือกรักหรือรวยจากชายชราทั้งสาม

ผู้หญิงคนหนึ่งออกมาจากบ้านของเธอ และได้เห็นชายชราที่มีเคราสีขาว 3 คนนั่งอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของเธอ เธอไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เธอพูดกับเขาว่า

'ฉันไม่คิดว่าฉันรู้จักพวกคุณ แต่ท่าทางคุณต้องหิวแน่เลย โปรดเข้ามาในบ้านและทานอะไรซักหน่อยเถอะ'

'สามีของเธออยู่ในบ้านไหม' เขาถาม

'ไม่' เธอตอบ 'เขาออกไปข้างนอก'

'ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็เขาไปข้างในไม่ได้ดอก' เขาตอบ

ในตอนเย็น เมื่อสามีเธอกับมาบ้าน เธอเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

'ไปบอกพวกเขาซิ ฉันกลับมาบ้านแล้วและเชิญเข้ามาในบ้านเถิด'

เธอก็ออกไปและเชิญพวกชายชรานั้นให้เข้ามาในบ้าน

'เราเข้าไปในบ้านพร้อมกันไม่ได้หรอก' เขาตอบ

'ทำไมล่ะ' เธอถาม

ชายชราคนหนึ่งอธิบายว่า

'เขาชื่อ ความมั่งคั่ง' เขาพูดและชี้ไปยังเพื่อนของเขา และชี้ไปยังอีกคนหนึ่งว่า

'เขาคือ ความสำเร็จ และฉันคือ ความรัก' เขากล่าวต่อไปว่า

'บัดนี้ จงเข้าไปข้างในและปรึกษากับสามีของเธอว่า คนไหนในพวกเราที่คุณต้องการจะให้เข้าไปในบ้านของคุณ'

เธอกลับเขามาข้างในและบอกกับสามีของเธอ สามีของเธอรู้สึกดีใจมาก

'วิเศษจริงๆ' เขากล่าว

'เมื่อเป็นเช่นนี้ เราจะเชิญ ความมั่งคั่ง เมื่อเขาอยู่กับเรา บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง'

ฝ่ายภรรยาไม่เห็นด้วย

'ที่รัก ทำไมเราไม่เชิญ ความสำเร็จ ล่ะ' ขณะนั้นลูกสะใภ้ได้ยินทั้งสองกำลังปรึกษา จากมุมหนึ่งของบ้าน เธอก็เข้ามาและแนะนำว่า

'จะไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเราเลือก ความรัก บ้านของเราจะเต็มไปด้วยความรักไง'

'เราฟังสิ่งที่ลูกสะใภ้แนะนำเถอะ' สามีกล่าวกับภรรยา

'ออกไปข้างนอกและเชิญความรักเข้ามาเป็นแขกของเราเถอะ'

ภรรยาออกไปและถามชายชราทั้ง 3 ว่า

'ใครคือความรัก โปรดเข้ามาและเป็นแขกของเราเถอะ' ความรักลุกขึ้นและเดินไปยังบ้าน ชายชราอีก 2 คนก็ลุกขึ้นและตามเขาไป ด้วยความประหลาดใจ ภรรยาถาม ความมั่งคั่ง และความสำเร็จว่า

'ฉันเชิญเพียงความรัก ทำไมคุณถึงเข้ามาด้วยล่ะ' ชายชราตอบพร้อมกันว่า

'ถ้าคุณเชิญความมั่งคั่ง หรือ ความสำเร็จ คนใดคนหนึ่ง อีกสองคนก็จะอยู่ข้างนอก แต่เมื่อคุณเชิญความรัก ที่ใดที่เขาไปเราจะไปกับเขา ที่ใดมีความรัก ที่นั่นก็จะมีความมั่งคั่งและความสำเร็จ' 

คุณมีตัวเลือก 2 ข้อคือ

1.  ปิดมันเสีย

2. เชิญความรัก โดยแบ่งปันเรื่องนี้กับทุกคนที่รัก

(อย่าเอาความมั่งคั่ง, สำเร็จในการงาน โดยไม่คำนึงถึงความรักต่อเพื่อนร่วมงาน, สังคม และครอบครัว)

                                                                         .....ดับทุกข์ สุขใจ.......

    งานสำคัญของชีวิตที่มาเกิดเป็นมนุษย์ คือ "งานดับทุกข์" ภพของมนุษย์นี้เปรียบเหมือนเพชรนิลจินดา ที่มีคุณค่ามาก เราจึงไม่ควรเอาไปแลกกับ ลาภยศสรรเสริญสุข ที่เปรียบเหมือนก้อนหินก้อนกรวด ที่ไม่มีคุณค่าทางจิตใจ ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับ"ใจ" ถ้าใจไม่สงบแล้วก็จะหาความสุขไม่ได้ ถึงแม้จะมีเงินทองกองเท่าภูเขา ก็ไม่มีประโยชน์อะไร อย่าเสียเวลาไปกับการแสวงหา "สิ่งสมมุติ" ที่เราต้องทิ้งไว้หลังความตายเลย !! เรามาแสวงหาอริยทรัพย์ภายในใจของเรากันเถิด เพื่อตามติดตัวไปสู่ภพหน้า ตราบไปจนกว่าเข้าถึงพระนิพพานอมตะธรรม

    เป็นที่ทราบกันดีว่า คนเราทุกๆคนเมื่อเกิดมาแล้ว ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตายไปด้วยกันทั้งสิ้น ต่างกันตรงที่จะตายก่อนตายหลังเท่านั้นเอง บางคนมีอายุยืนยาวเป็นร้อยปี บางคนอยู่ได้ไม่นานก็ตาย แต่ในทางพระพุทธศาสนาไม่ถือว่า การมีอายุสั้นหรือมีอายุยืนเป็นเรื่องสำคัญ สำคัญอยู่ว่าในขณะที่มีชีวิตอยู่ ได้ทำอะไรกับชีวิตของตน ถ้าอยู่ ๑๐๐ ปีแต่ไม่ได้ทำความดีเลย ก็เปล่าประโยชน์ ถ้าอยู่เพียงวันเดียวแต่ได้ทำคุณงามความดี อย่างนี้ถือว่าได้กำไร !!

    ความสุขความเจริญที่แท้จริง ไม่ได้หมายความว่า ต้องมีเงิน มีทอง มีฐานะร่ำรวย เป็นมหาเศรษฐี มีตำแหน่งยศถาบรรดาศักดิ์ เป็นประธานาธิบดี เป็นนายกรัฐมนตรี ฯลฯ ความสุขที่แท้จริง อยู่ที่ "ใจ" พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า เปรียบเหมือนกับแสงสว่างในที่มืด แสงสว่างแห่งธรรมเป็นความรู้ ที่จะป้องกันไม่ให้เราตกไปสู่ที่ต่ำ ไม่เหมือนกับความรู้ทางโลก จะเรียนสูงขนาดไหนก็ตาม ไม่สามารถที่จะรักษาตัวเอง ให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งหลายได้

    อันชีวิตมีไตรลักษณ์ เป็นหลักหมาย เกิดแก่ตาย นั้นแล แน่นักหนา อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา จะมีค่าเพียงศูนย์ ลองคูณดู อันธาตุสี่ ดินน้ำ กล้ำลมไฟ ไม่มีใครใหญ่เกิน เดินนำหน้า ไม่มีผู้กางกั้นต้านโรคา ถึงเวลาธาตุแตก ก็แหลกลาญ โอ้..อนิจจา สังขาร ต้องวางทิ้ง ปล่อยตามจริง ในทุกสิ่ง หายึดไม่ จิตปล่อยกาย ร่างวางทิ้ง แผ่นดินไป มนุษย์ไซร้ อย่ายึดมั่น ในตัวตน !!

    ถ้ามองกันให้ดีชีวิตของคนเรา ไม่ได้แตกต่างกันที่ ยศฐาบรรดาศักดิ์ ไม่ได้ต่างกันที่ ความร่ำรวยหรือยากจน ไม่ได้ต่างกันที่ เพศและวัย ไม่ได้ต่างกันที่ ฐานะหรือการศึกษา ..แต่เราทั้งหลายต่างกันที่ "เวลาที่เหลืออยู่ของแต่ละคน" แตกต่างไม่เท่ากัน จะเป็นเด็ก เป็นผู้ใหญ่ วัยกลางคน หรือวัยชรา ล้วนมีเวลามากน้อยต่างกัน "เวลาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในภพนี้ชาตินี้" เราทั้งหลายจะต่างกันตรงที่ ใครกันเล่า?? ที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตนี้ ชาตินี้ ให้ได้ประโยชน์ที่สูงสุด ทั้งต่อตัวเองและผู้อื่น มากกว่ากัน นั่นแหละ.. คือความแตกต่างที่แท้จริง !!  

     เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่าจะมีชีวิตมีลมหายใจไปได้ถึงวันพรุ่งนี้ หรือวันต่อๆไปหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่อยากจะบอกก็คือ อดีตมันผ่านไปแล้ว เอากลับมาไม่ได้ จงอยู่กับปัจจุบันขณะด้วยจิตที่ดี ใฝ่ดี ทาน ศีล ภาวนา อย่าให้ขาด เมื่อเขายังเปิดโอกาสให้อยู่ต่อก็ต้องรีบไขว่คว้าหาทางเอาบุญให้ได้ คำว่า"บุญ"ในที่นี้มิได้หมายเพียงแค่ต้องเป็นบุญที่ใช้สตังค์เพียงเท่านั้น การทำบุญด้วยการทำใจ ทำดีกับคนใกล้ตัว ทำดีต่อเพื่อนมนุษย์และสัตว์ทั้งหลาย มองพวกเขาด้วยสายตาแห่งความเมตตา สงสารเพื่อนร่วมโลก เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันหมดทั้งสิ้น คิดได้ดังนี้เหตุสมควรโกรธจึงไม่มีในโลก เขาอาจจะมีเหตุผลในการกระทำอย่างใดอย่างหนึ่ง เหมือนๆกันกับที่เราก็อาจจะมีข้อจำกัดในการกระทำสิ่งๆหนึ่งเช่นกัน รับรู้ด้วยจิตปล่อยวาง...

 http://dir.thaijobpost.com/tag-%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%82%E0%B8%A3%E0%B8%87%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99.html

http://69team.com/index.php?topic=249160.0;prev_next=next#new

http://www.redtube.com/40565